خويشاوندان و برادران مؤمن خود بدهد و يا به همسايگان فقير و يا در راه خدا خرج كند . رسول خدا صلى اللَّه عليه و إله در باره يكى از انصاريان كه در هنگام مرگ پنج و يا شش غلام خود را آزاد كرد و فرزندان كوچكى هم داشت و جز آنها چيز ديگرى هم نداشتند فرمود : اگر زندگى او را براى من تعريف كرده بوديد نمىگذاشتم او را در ميان مسلمانان دفن كنيد . زيرا او فرزندان كوچكى دارد كه بعد از اين دست نياز به طرف مردم دراز مىكنند ، بعد از اين فرمودند : پدرم براى من روايت كرد كه رسول خدا صلى اللَّه عليه و إله فرمود : از كسانى كه تحت كفالت تو هستند شروع كن و هر كدام كه نزديك‌ترند مقدم مىباشند . بعد از اين متوجه قرآن گرديد كه قول شما را رد كرده و از اين عمل شما نهى فرموده است خداوند حكيم در اين باره فرمود : « الَّذِينَ إِذا أَنْفَقُوا لَمْ يُسْرِفُوا وَ لَمْ يَقْتُرُوا وَ كانَ بَيْنَ ذلِكَ قَواماً » ، شما در اينجا توجه كنيد كه خداوند غير از آن چه شما مىگوئيد گفته است . آن ايثار بر نفس كه شما مىگوئيد در اين آيه اسراف به حساب آمده است ، و در آيات زيادى خداوند از اسراف نهى كرده و مىگويد : خداوند مسرفان را دوست نمىدارد ، خداوند هم از اسراف و هم از تقتير نهى فرموده است ، مسأله چيزى بين اين دو مىباشد . او نبايد آنچه در اختيار دارد انفاق كند و بعد از خداوند بخواهد او را روزى دهد در اين جا دعايش مستجاب نمىگردد ، در حديثى از رسول خدا صلى اللَّه عليه و إله رسيده كه فرمود : خداوند دعاى سه نفر از امت مرا مستجاب نمىكند . مرديكه پدر و مادرش را نفرين كند ، مرديكه به كسى وام داده و او مال را خورده و گواهى هم ندارد كه تا به نفع او گواهى دهد و مرديكه زنش را نفرين مىكند در حالى كه خداوند طلاق او را در دست وى قرار داده است . چهارم مرديكه در خانه خود نشسته و مىگويد : خداوندا مرا روزى بده در